ادبیاتاشعار بین المللی

صورتک های ملال‌آور مقوایی تباه شده از آفتاب

کسی که به دورها نگاه می‌کند،از رفتن باز می‌ماند،

بر جای خود می‌ایستد و نگاه می‌کند؛ – نمی‌بیند.
همیشه کلام در آغاز، نامطمئن است.
و بعد این تویی که قادر نیستی از آن دست بکشی.
شاید میان آغاز و پایان، هنوز جایی برای معجزه باشد.
در فراسوی معناهای سنگین‌بار، خانه‌های سر در هم فرو برده،
تیرک‌ های تلگراف،در فراسوی دستورالعمل های قانونی،کارِ روزمزدها،
در چشم‌انداز گلدان‌های پر از گیاه خشکیده‌ی کنار پله ها،
یا صورتک های ملال‌آور مقوایی تباه شده از آفتاب،
که بیرون،بر دیوار مغازه‌ی خرده فروشی حومه‌ی شهر آویزانند.

نویسنده:یانیس ریتسوس

نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا