در آن شب نه مهتابی بود گرد آویز شوم نه سوسوی ستاره‌ای…
در آن شب نه مهتابی بود گرد آویز شوم نه سوسوی ستاره‌ای در کنارم بیاساید و نه آواز عاشقی تا خودم را در او بیابم. تنها تنها، در خواب تنها و در
نمی دانم چه کسی صاحب من است؟سوگند من دود است…
نمی دانم چه کسی صاحب من است؟ کدام خدا صاحب من است؟ کدام شیطان؟ نمی دانم چه کسی حامی من است؟ نه آسمان به دادم می رسد نه دنیا نه قانون نه ناقوس
تو یک روز نیستی تمامِ سالی،تو یک شب یا یک کتاب…
تو یک روز نیستی تمامِ سالی. تو یک شب یا یک کتاب و یک قطره نیستی تو یک نقاشی یا تابلویی بر دیوار نیستی. اگر دقیقه ای نباشی ساعت ها از کار می
آرام پیش می‌روند پایان همه‌ی راه‌ها گم شدن است
آرام پیش می‌روند پایان همه‌ی راه‌ها گم شدن است. و درد به تماشای آن‌ها ایستاده است و این زنجیره‌ی مویه‌های مردمان من است که از دل دشت
تو را کجا بازیابم تا یک لحظه در صدایت بە خواب روم
ای پری خوبم بار دیگر تو را کجا بازیابم تا مرا قطرە قطرە بر تن خود بپاشی تا مرا چنان چون کرمکی شب تاب بر سفیدای برف روشنای مهتابیِ پستانهایت
اگر ماه از تو زیباتر بود هرگز دوستت نمی‌داشتم.
اگر ماه از تو زیباتر بود هرگز دوستت نمی‌داشتم. اگر موسیقی از آوای تو دل انگیزتر بود هرگز به تو گوش نمی‌سپردم. اگر اندام آبشار از اندام تو
همیشه چشمانت دو چشمه‌اند در خواب‌هایم
همیشه چشمانت دو چشمه‌اند در خواب‌هایم و همین است که صبح که شعرم بیدار می‌شود می‌بینم بسترم سرشار از گُلِ عشقِ توست و نم‌نم گیاه و
شبی سیاه بود از آفتاب آن روز طالعی سنگین سر برآورد
از آن صبحدم که مغرب زاده شد شبی سیاه بود از آفتاب آن روز طالعی سنگین سر برآورد از مصیبت تنهایی زاده شد و از بیست و چهارِ نیسان پاییزی گوژ پشت
من نامم دیوار است بر خیابانی عمومی بنا گشته‌ام
روز بخیر من نامم دیوار است بر خیابانی عمومی بنا گشته‌ام به طویلی بیزاری طولانیم و به بلندای خشم نیز، بلند هرآنچه شعار است آویزان تن من
