شب است.
و شماری زیبایی
سپری شده در باد
خنده کنان همراه با
شاخه‌های درختان.
قهقهه‌ها،
رقص سایه‌ها را
با بادبادکی مُرده بازی می‌کند،
متملقان
برگ‌های فرو ریخته را هم دلبسته‌ی خود می‌کنند،
و چهار چیز دیگر را هم
می‌دانند.
یکی از آن‌ها
رنگ گیسوانِ توست.
شعر با بادبادکی مُرده بازی می‌کند
بیشتر بخوانید: می دوی تا بادبادکت را به دست باد بدهی
شاعر:ریچارد براتیگان
ارسال شده در ۹ خرداد ۱۳۹۹
کپی شد
لینک دوستان
دیدگاه کاربران ( 0 دیدگاه )
هنوز دیدگاهی ثبت نشده است. اولین نفر باشید!
مطالب مرتبط
درونم جانوری هست،چنگ می‌اندازد بر قلبم
۹ اسفند ۱۴۰۰
25
تو را به اندازه خودت، اندازه آن قلب پاکت دوست می‌دارم
۹ اسفند ۱۴۰۰
29
هرچه زمان می‌گذرد بیشتر رنگ می‌بازند،شناخته نمی‌شوند
۹ اسفند ۱۴۰۰
16
اما اگر خودش هم با او پایین کشیده می‌شد،چه؟
۹ اسفند ۱۴۰۰
20
صورتک های ملال‌آور مقوایی تباه شده از آفتاب
۹ اسفند ۱۴۰۰
19
دَری برای باز کردن نیست،پنجره‌ای برای دیدن نیست
۹ اسفند ۱۴۰۰
11
کلام من است،آنچه بر زبان رودخانه جاریست
۸ اسفند ۱۴۰۰
31
من بی‌پرده از زمان به ابدیت می‌نگرم
۸ اسفند ۱۴۰۰
29
دیدگاه ها (0 دیدگاه)