اکنون در پرتو چشمی آتشین،می‌بینم که بالم می‌گسلد
سبک‌بارند و سعادتمند و سیراب، آنان که همخوابهٔ فاحشگان‌اند، ولی، من بازوانم از هم گسیخته‌اند، زیرا، ابرها را در بر کشیده‌ام. به لطف
معقول باش ای درد من،و اندکی آرام‌تر گیر…!
معقول باش ای درد من، و اندکی آرام‌تر گیر تو شب را می‌طلبیدی و او هم اکنون فرا می‌رسد جوّی تیره، شهر را دربر می‌گیرد کسانی را آسایش می‌آورد و
ای شعر بانوی بیمار،دریغا!تو را چه می‌شود این بامداد؟
ای شعر بانوی بیمار، دریغا! تو را چه می‌شود این بامداد؟ چشمانِ گود افتاده‌ات اینک لب ریز از خیالاتِ شبانه است؛ و معاینه می‌بینم که بر
این اندوهِ غریب از کجا آمده است؟…!
می‌گفتی:این اندوهِ غریب از کجا آمده است که چون دریا روی صخره‌های عریان و سیاه را می‌گیرد؟ می‌گویم: از آن دم که دل یک‌بار کینه ورزد. زیستن
تمامِ نومیدان جهان خود را در چشمان تو می افکنند
چشمان تو چنان ژرف است که چون خم می شوم از آن بنوشم همه‌ی خورشیدها را می بینم که آمده‌اند خود را در آن بنگرند تمامِ
عشق شاد وجود ندارد آدمی زاده را نصیبی نیست
عشق شاد وجود ندارد آدمی زاده را نصیبی نیست نه از توانش ، نه از ناتوانی ، و نه از دل و چون می پندارد که بازو می گشاید سایه اش سایه ی یک چلیپا ست و
از نو گل سرخی می آفرینم برای تو گل سرخی وصف ناشدن
از نو گل سرخی می آفرینم برای تو گل سرخی وصف ناشدنی برای تو دست کم این چند کلمه ترتیب مشخص نمازش را حفظ می کنند آن گل سرخی را که تنها کلماتی به
دستانت را به من بده که بس رویا دیده‌ام
دستانت را به من بده، بخاطر دلواپسی دستانت را به من بده که بس رویا دیده‌ام بس رویا دیده‌ام در تنهایی خویش دستانت را به من بده برای
کافی‌ست که از در درآیی با گیسوان بسته‌ات تا قلبم را به…
کافی‌ست که از در درآیی با گیسوان بسته‌ات تا قلبم را به لرزه در آوری تا دوباره متولد شوم و خود را بازشناسم دنیایی لبریز از سرود السا عشق و
